Kuzeyin soğuk rüzgarlarının uğuldadığı, dağların zirvelerinin sisle kaplı olduğu kadim zamanlarda, bir dağ trolü mağarasının karanlığından çıkıp uzak diyarlardan gelen genç, cesur ve yakışıklı şövalye Herr Mannelig’i gözlemeye başladı. Trol kadın, sıradan bir yaratık olmanın çok ötesinde, içinde büyük bir tutku ve dönüşme arzusu taşıyordu. O, şövalyeye olan derin sevgisinin, kendi karanlık doğasını aydınlatacağına ve onu bir insana dönüştürebileceğine inanıyordu. Gözlerini şövalyeden ayırmadan, ona nasıl ulaşabileceğini düşündü ve bir plan kurdu; eğer şövalyeye dünyadaki en değerli hazinelere sunarsa, belki kalbini kazanabilir ve böylece insan dünyasına adım atabilirdi. Bir gece yarısı, tüm cesaretini toplayarak şövalyenin karşısına çıktı. Sesi rüzgarın uğultusunu andırıyordu ama gözlerinde samimi bir yakarış vardı. Herr Mannelig’e dünyada eşi benzeri görülmemiş bir çeyiz vaat etti: Güneşin pırıltısını taşıyan on iki şahane binek atı, üzerine ay ışığının vurduğu gümüş ve altından yapılmış on iki değirmen, düşmanlarına korku salacak altın işlemeli bir kılıç ve ipek böceğinin sabırla ördüğü en yumuşak ipekten dikilmiş özel bir gömlek. Trol kadın, bu hediyelerin sadece maddiyat değil, aynı zamanda kendi kalbinin bir yansıması olduğunu, şövalyeye sunabileceği tüm geleceği olduğunu göstermeye çalışıyordu. Ancak Herr Mannelig’in bakışları soğuk ve kararlıydı. Şövalye, karşısındaki varlığın sunduğu ihtişamlı hediyelere değil, onun özündeki "başkalığa" odaklandı. İnancı ve bağlı olduğu değerler, bir trol ile birleşmesine izin vermeyecek kadar katıydı. O, şatafatlı değirmenlere veya altın kılıçlara aldanmadı; sadece kadının bir Hristiyan olmayışını ve bir dağ trolü olmasının yarattığı o derin uçurumu gördü. Sert bir sesle, trol kadının tüm bu vaatlerini reddettiğini, onun dünyasına asla ait olamayacağını ve bu evliliğin asla gerçekleşmeyeceğini söyledi. Bu reddediş, trol kadının dünyasını bir anda kararttı. Ümitleri, şövalyenin bir cümlesiyle yerle bir olmuştu. Trol kadın, geride bıraktığı görkemli vaatlerin ağırlığıyla ağır adımlarla mağarasına geri döndü. O andan itibaren, mağarasından sadece acı dolu bir feryat yükselmeye başladı. Öyle derin bir keder içindeydi ki, gözyaşları mağaranın zeminini ıslatırken, dağların taşları bu acıya dayanamayıp sarsıldı. Efsaneye göre, trolün döktüğü her bir damla yaşta doğa da onunla birlikte yas tuttu; rüzgar sustu, kuşlar ötüşlerini kesti ve dağlar, bu imkansız aşkın ve reddedilişin ağırlığı altında derin bir hüzne büründü. Herr Mannelig hayatına devam etse de, trolün o bitmek bilmeyen gözyaşları ve acısı, Kuzey’in eski bir şarkısı olarak nesiller boyu anlatılmaya, bir imkansızlığın ve derin hüznün simgesi olarak kalmaya devam etti.